HALLO LIEVE, TROUWE EN NIEUWE BEZOEKERS. WE ZIJN GESTOPT MET DEZE WEBSITE MAAR HEBBEN ONDERTUSSEN EEN NIEUWE OPGEZET. OM ONS VERDER TE VOLGEN BEZOEK ONS OP:

ONZE NIEUWE SITE

TOT LATER……………

Het heeft even geduurd om een verslagje te schrijven van onze week in Kenya van 9 februari 2008 tot 17 februari 2008 te schrijven. Tja, je bent nog niet terug in Nederland of je word weer meegezogen in de waan van de dag. Druk, druk, druk, en alle verplichtingen roepen ! Op zo’n moment verlang ik naar Kenya.

Dit keer dus een verslag en geen reisverhaal. Voor ons was het nu dan ook geen vakantie, maar een moeten omdat we de zorgen en de onrust die bezit van ons had genomen niet langer meer volhielden. Ingrid kon er bijna niet meer van slapen, dus er zat voor ons niets anders meer op om naar Kenya te vertrekken zodat we ” ons ” land “en onze vrienden konden zien. We moesten ze een hart onder de riem steken en tevens onze eigen gemoedsrust terug vinden. Ondanks negatief reisadvies boekten we 2 dagen voor vertrek de tickets om zo 9 februari vanuit Dussledorf te kunnen vertrekken.

Om 15.00 uur zijn we die middag vanaf huis vertrokken, waarna we om 20.00 uur met LTU de lucht ingingen. Het vliegtuig was maar half vol, dus deze keer konden we al liggend onze ogen sluiten. De reis is nog nooit zo snel voorbij gevlogen, ha ha letterlijk en figuurlijk. Tegen 06.30 arriveerden we in Mombasa waar Peter van MICS-Tours ons stond op te wachten. Dit hadden we zo afgesproken omdat we door de omstandigheden waar Kenya zich in begaf voor het zekere hadden gekozen. Dus dit keer geen taxi’s of matatu’s maar de veilige weg van het ophalen door een bekende. Vreemd was het wel om uit een wel erg rustig vliegveld te vertrekken. Normaal wemeld het van de touristen. Tegen 10.00 uur arriveerden we bij hotel Neptune Paradise. Peter had ons op weg naar het hotel veel te vertellen. De nodige ellende, het sluiten van zijn bedrijf, het op de vlucht gaan met zijn gezin enz. Peter is een Kikuyu en dus in een moeilijke positie. Ons kan het niet schelen of ze luo, kikuyu, Masaai,of Kalenjin zijn. Het zijn voor ons Kenianen en allemaal gelijk. Aangekomen bij het hotel werd het er al niet veel beter op. Hotel Neptune bestaat uit 3 gedeeltes namelijk, Paradise, Village en Palm. Paradise was in zijn geheel gesloten. Village voor zo’n 80 % en Palm ook een groot gedeelte. Normaal herbergt het hotel zo’n 700 touristen, nu waren er zo’n 80.
Lege stranden, lege ligweide, wat een triest gezicht. In het gedeelte wat wel open was ging alles gewoon door, alles voor de tourist. Vooral mooi weer blijven spelen, maar daar kwamen ze met ons niet ver mee. We stelden de nodige vragen waardoor ze al snel doorhadden dat wij behoorlijk op de hoogte waren van zowel het geweld als de politieke crisis. Tja en toen kwamen snel de verhalen, en allemaal hetzelfde leed en dezelfde zorgen. Ontwrichte families, verloren familieleden, werkeloosheid en veel zorgen voor de toekomst.

Hallo allemaal,Hier dan een berichtje van ons uit Kenya.
Na een voorspoedige reis kwamen we dan zondagmorgen om 06.45 uur aan in Mombasa.
We werden opgehaald door Peter, de man waar wij altijd onze safari boeken.
De rit naar het hotel was indrukwekkend. Veel was er veranderd. De winkeltjes bij de pont waren er niet meer.
De 2 tankstations idem, ze bestaan niet meer. Eenmaal aangekomen in het hotel stond ons een nieuwe verrassing te wachten. Het was net alsof iedereen op de vlucht was geslagen . zon 80 % van de normale bezetting is er op dit moment niet meer. Het hotel bestaat normaal uit 3 gedeelten maar ze hebben er 2 moeten sluiten. In ieder geval een vreemd gezicht om te zien dat alles leeg staat en dat er geen toeristen meer zijn. We hebben vele bekenden gesproken en gezien en allemaal hebben ze dezelfde verhalen en dezelfde ellende. Dit doet ons veel en met de kleine middelen die we hebben, proberen we iets te doen om te helpen. Maandagmorgen zij we naar Maria geweest met haar 8 kinderen. Het hele dorp lag zo ongeveer plat. Voordat we bij Maria aankwamen hebben we in een supermarkt boodschappen gekocht, veel voor weinig dus, maar erg fijn om dit voor het gezin te doen. Natuurlijk hebben we de nodige fotos maar die komen later. Vandaag dinsdag 12 februari was het eindelijk de grote dag om naar de Masai Mara te vertrekken. Hierover vertel ik jullie morgen meer, er staat op dit moment een hele rij te wachten om op internet te kunnen, dussszzz, later………

Groetjes Fons en Ing.

Jambo Allemaal,

Zaterdag 9 februari gaat het dan toch gebeuren dat wij vol goede moed vanuit Dusseldorf vertrekken naar ons zo geliefde Kenya !
Helaas niet voor 16 dagen maar voor 9 dagen maar het belangrijkste is dat we gaan en onze vrienden zullen zien en om ze een hart onder de riem te steken.
Velen zullen zich afvragen wat we daar nu te zoeken hebben in tijden van onrust.
Ik begrijp jullie vraagtekens volkomen, maar voor ons is het anders.
Ons hart ligt in dit prachtige land en juist nu moeten we gaan.

We zouden in eerste instantie vertrekken op 14 januari.
Toen we deze reis hadden gepland was alles nog x93 koek en ei x93
De verkiezingen in december hebben veel onrust veroorzaakt , wat jullie zeker allemaal wel hebben gehoord en gelezen de afgelopen weken.
Die verkiezingsonrust heeft veel oud zeer losgemaakt bij de verschillende stammen.
Met name de Kikuyu en de Luox92s hebben het op elkaar voorzien.
Zij gaan elkaar te lijf zoals ze dat alleen in Afrika doen, voor ons niet te snappen.

Daarna hadden we de plannen verzet naar 5 februari, maar toch weer geannuleerd vorige week.

Maar, lieve mensen, het geweld speelt zich met name in het westen van het land af, daar wij niet komen.
De plaatsen die wij gaan bezoeken zijn rustig en veilig !
Neem van ons aan dat we geen enkel risico nemen.
We hebben vrienden in dit prachtige land en zij zijn net zoals iedereen in nood.
Dit alles geeft ons zoveel onrust, dat we niet anders kunnen dan vertrekken.
Ik moet x93 mijn x93 land en mensen zien, tot die tijd heb ik geen rust in mijn eigen wereldje.
Ditzelfde geld voor Fons, wij hebben een missie.
We hebben geld gespaard en verzameld en gaan dit op een goede manier daar besteden.
Na mijn vakantie kom ik hier nog uitgebreid op terug, wie weet kunnen de collegax92s van IKEA ook iets betekenen.

Nogmaals maken jullie om ons geen zorgen, we weten wat we doen, hier zijn hele gesprekken en voorbereiding aan vooraf gegaan.
Iedereen heeft in zijn leven een moment of momenten waarin je een keuze moet maken met risicox92s. En daar kan een ander dan niet over oordelen, het is iets wat gewoon moet.
Fons en ik hebben nu zox92n moment en dan houd niets en niemand je meer tegen.

En geloof me, ik kom terug als een beter mens !

Tot gauw !

Kwa heri ,

Ingrid.

We zullen onze reis bijhouden op deze site voor zover dat mogelijk is. Foto’s komen later !

Even voor de duidelijkheid ! Neehh…we gaan niet naar Kenya 14 januari en wel om het feit ,zoals jullie waarschijnlijk allen weten,dat Kenya op dit moment in een crisis verkeerd. Het is niet verantwoord om te gaan op dit moment, en dat druist tegen ons gevoel in. Want zoals velen van jullie weten hebben wij ons hart daar achtergelaten, dus om nu op dit moment” verplicht ” hier te zijn maakt ons machteloos ! Nee we kunnen niet stilzitten, we hebben immers vrienden in dit ontwrichte land, dus we moeten aktie ondernemen voor “ons” weeskind Emanuel, onze vriend Antony, en natuurlijk Maria met haar 7 kinderen, en al die anderen. Hun toekomst had een redelijk stabiel vooruitzicht maar die is op dit moment ver te zoeken. Wij gaan er dan ook alles aan doen om te helpen. Fons heeft een brief geschreven en zet spaarvarkentjes neer op zijn werk. Marc gaat op school een grote presentatie den over Kenya in de hoop om daar wat geld in te kunnen samen. Ikzelf weet nog niet hoe of wat. Misschien kunnen jullie mij aan een idee helpen ???? Misschien willen jullie steunen? Hoe dan ook , het licht staat op rood, maar zo gauw het oranje is ….gaan we naar Kenya…..direct ! Ik kan nu eenmaal niet anders ! Ingrid.

x91Kenianen zijn doodsbang voor burgeroorlogx92
NAIROBI – Het geweld in Kenia draait uit op een ‘nationale ramp’, aldus het Rode Kruis in Nairobi. De angst voor een burgeroorlog groeit met het uur.

Na weer een fantastische 2 weken in Kenia, dit keer samen met Steven en Marc, zijn we weer thuis.
Geduld allemaal….de verhalen komen zo spoedig mogelijk !

Hallo Allemaal,

Eindelijk een dag voor mijzelf dus tijd om een begin van ons verhaal te schrijven.
Aangezien hier nogal wat tijd in gaat zitten, zal het schrijven in etappes gaan !
Komt ie……..

Zondag 12 augustus 2007.

Voor de vijfde keer richting Kenia en dit keer met Steven en Marc.
Na maanden van voorbereiding ( Marc kon niet wachten) was de dag van vertrek toch aangebroken.
Ik heb nog nooit zolang moeten wachten, er kwam geen eind aan.
De dagen van aftellen word steeds moeilijker…..tja als je hart ergens elders ligt ?

Dit keer stond een hele delegatie op het perron van het Bornse station om ons uit te zwaaien.
Voor de ouders van Marc extra spannend, je zoon gaat 7000 km verderop met andere mensen.
Je geeft toch maar even de verantwoording uit handen.
Met volle bepakking vertrokken we dan uiteindelijk richting Schiphol waar we ruim op tijd arriveerden.

Daar zijn we op zoek gegaan naar Nederlandse vrienden van Antony. Zij hadden ons gevraagd of we enkele spullen mee wilden nemen voor Antony. De ontmoeting met deze 2 vrienden was hartelijk, en tevens een gek idee dat we bevriend zijn met dezelfde Keniaan. Na het inchecken werd het nog wat lummelen op Schiphol waarna we tegen 20.05 uur de douane doorgingen. Daar kwamen we Ineke en John tegen, ambasadeurs van het weeshuis in Kenia/Mombasa waar wij Emmanuel ons sponsorkindje sponsoren.Het weerzien was geweldig. Bij de laatste controle mochten Steven, Fons en Ingrid gewoon doorlopen.Marc werd er uitgevist en gefouilleerd, tja dat krijg je als je kleingeld in je broekzak laat zitten, dan gaat het zoemertje af ! Gelukkig was hij niet ” crimineel ” genoeg en mocht door. In het vliegtuig zaten we achterin en hadden lekker veel beenruimte. De jongens bij het raam en Fons en Ing mochten samen 3 stoelen delen. De 9 uur durende vlucht viel mee. Films kijken, luisteren naar muziek , een tukkie doen en natuurlijk een natje en een droogje zorgden voor de afwisseling. Om 07.00 uur Keniaanse tijd arriveerden we dan in Mombasa. De douane en paspoort/visumcontrole verliep dit keer erg snel, dit hadden we niet eerder meegemaakt. De koffers ophalen verliep een stuk trager, maar wat kon het ons schelen, we waren immers in ons geliefd ” second homeland “.

De eerste indrukken van de jongens waren groots. De rit door de stad maakte veel los.
Vermoeid van de lange reis gingen we door de straten van Mombasa richting de ferry.

Rijdend door de straten van Mombasa zagen we de bekende beelden. Drukte, armoede, en rijkdom een groot contrast waar we altijd even aan wennen moeten, de omschakeling is groot.

Tijdens de busrit naar Neptune Paradise Village hadden we regen. Na zo’n uur kwamen we in het hotel aan en na de incheck zaten we dan in onze kamer ,naast elkaar en op de begane grond. Om 11.00 uur zaten we aan de borrel op ons terras naar de regen te staren. No problem, goed voor het land !
Om 17.00 uur in de middag werden we opgehaald door Bidan van MICS-tours. We moesten immers onze safari’s nog betalen. Het weerzien met Peter was super. Nu hadden we eindelijk de kans om Steven aan hem voor te stellen. Peter was inmiddels ook weer vader geworden, dit keer van dochter An. Nancy zijn vrouw was om die reden dan ook niet aanwezig.

Dinsdag 14 augustus :
Op tijd het bed uit, ontbijten en daarna lekker een dagje om bij te komen. De jongens hebben meegedaan aan watervolleybal en hebben zich prima vermaakt.

We hadden veel berichten gehoord dat het eten tegen zou vallen. Dit spreken we tegen want wat ons betreft was het eten prima, in ieder geval vergeleken bij vorig jaar. Tja , je bent uiteindelijk in Afrika waar alles anders is. In de middag zijn we het voor ons bekende personeel gaan zoeken. Velen herkenden ons nog, erg leuk. Linda die vorig jaar in het computercenter werkte was er niet meer, jammer. Maar Hamesi ( de tuinman) , Ngowa ( de tuinman) , en Chengo ( de schoonmaker) hebben we wel gevonden. Net zoals Robbert ( Masai en kelner) hebben we gesproken, en nog steeds ondeugend.
Aan de overkant van het hotel zagen we Robbert ( bling bling ) weer. Bij hem wisselen we altijd onze euro’s voor een toppie koers. Dit keer hebben we bij hem ook een taxi besproken om naar Mombasastad te gaan en ons sponsorkind te bezoeken. We sloten deze mooie relaxte dag af met bezoek van de apen op ons terras.
Woensdag 15 augustus: We hadden voor deze ochtend een bezoek gepland aan Maria en haar gezin,een armoedige familie in Ukunda. Vorig jaar augustus hebben we deze familie voor het eerst ontmoet via Walter en Marion, kennissen uit onze woonplaats. Om half 10 stonden we te wachten op de matatu ( busje die de lokale bevolking vervoerd ) Bij de Barclay’s bank zijn we uitgestapt en in het winkelcentrum wat boodschapjes gedaan voor het gezin. Van daaruit moesten we nog een stukje verder met een matatu. In plaats van het busje kwam er een auto met werklui langs en zij hebben ons meegenomen voor een fooi. Bij een wit huis zijn we de bekende zandweg ingelopen op weg naar het dorp en het huisje van Maria.

De hele familie zat ons op te wachten en kwamen met z’n allen op ons aangestormd. De ontvangst was groots. Steven en Marc lieten het allemaal maar over zich heen komen. De puinhoop die we aantroffen was nog net zo groot als vorig jaar. Voor het huisje lag een stapel mais op de grond. Voedsel voor de familie en de dieren.

Na de nodige omhelsingen werd er heel wat bijgepraat. De jongste kinderen waren ook aanwezig net zoals Marion, een moeder van 15. Haar zoontje Walter was er niet, hij lag met een gebroken beentje in het ziekenhuis. Marion gaat nog naar school en doet daar erg goed haar best. Ze liet ons allerlei schriftjes zien. Marc’s belangstelling was gewekt en al gauw bleek dat de leerstof aardig overeenkomt met de Nederlandse leerstof. Natuurlijk haalde de kleinste van het gezin ook haar schriftjes op waar we ook even naar moesten kijken. Zo schattig ! Ondertussen keken Marc en Steven rond in het huisje van Maria en de omgeving. Een huisje kun je het niet eens noemen. Het zijn gewoon planken rechtop met een golfplaten dak erboven. Het geheel stond zo goed als op instorten. Slapen doen ze met z’n allen in 1 hangmat. De jongens keken hun ogen uit, wat een bende. Tja dan kom je met beide beentjes weer even op de grond te staan en kijk je met andere ogen naar je eigen luxe leventje.

Steven was ondertussen aan het volleyballen met Marion. Fons had strandballen en rugzakjes meegenomen van zijn werk, een paar hebben we daar uitgedeeld. Op de grond lagen zakken met een soort peulvruchten. Met grote stokken werd er op de zakken geslagen om de inhoud van de vrucht uit zijn ” jasje ” te slaan. Fons en Steven moesten natuurlijk ook even meeslaan.

Door Maria en de kids werd er voor ons gezongen . Een soort van poesie mauw en natuurlijk het bekende Hakuna Matata, alleen dit keer in de versie van Maria, Hakuna Matitie. Tot slot kregen Steven, Marc en Ingrid nog een kettinkje van Marion. Een zeer welkom gebaar, ze hebben al niets en dan nog kunnen ze geven. Dit heeft me geraakt. Maria liep tot slot met ons mee naar de straat om ons uit te zwaaien. We zouden met de Matatu weer richting hotel te gaan. We hebben haar 2000 KSH gegeven. We zien haar volgend jaar weer terug ! Tijdens het bezoek aan Maria heeft onze videocamera het begeven. De camera was vuil, tja en dan heb je geen reinigingstape bij je, zul je altijd zien.
De middag hebben we aan het strand doorgebracht. Tevens hebben we Alice ontmoet, een Nederlandse vrouw waar Ingrid contact mee heeft gehad via het keniaforum. Alice en haar man zijn zich aan het vestigen in Mombasa. Haar man is een eigen bedrijfje aan het opstarten ( diepzeevissen). We waren nieuwsgierig naar hun verhalen, hoe begin je een nieuw leven in Kenia. Ook wij zitten met plannen voor de toekomst, dus alle info is welkom. Dat Alice en haar man ook met de nodige problemen te maken hebben werd ons al snel duidelijk. Kenia heeft nu eenmaal te maken met corruptie en dat maakt veel moeilijk.


In de avond zijn we lekker gaan dineren in het restaurant en daarna nog even het marktje bezocht dat opgesteld stond in de tuin van het hotel.

Marc had een mooi masker gezien voor op zijn nieuwe kamer. Maar ja, handelen is een ander verhaal en niet Marc zijn ding….zo sneu voor die mensen !!!! Dus moest Ingrid eraan te pas komen en zij heeft uiteindelijk de prijs van 8000 KSH terug gedrongen naar 1800 KSH. Zij weet hoe ze moet handelen als je al 5 keer in Kenia bent geweest. Uiteindelijk iedereen blij ! Vrijdag 17 augustus De grote dag was aangebroken, we zouden ons sponsorkind Emmanuel gaan bezoeken. Om 9.30 met de taxi richting Mombasa. Bij de ferry moesten we een poosje wachten maar dat mocht de pret niet drukken. Er valt daar zo enorm veel te zien.

Op de ferry zijn we de auto uitgegaan, en dan sta je tussen een menigte Kenianen. In de straten van Mombasastad was het een drukte van jewelste. We hadden afgesproken met Ineke en John bij een businescentre waar ze ons op stonden te wachten. Samen zijn we de stad doorgestruind en hebben bij een supermarkt boodschappen ( maismeel, rijst etc)voor Asina gedaan, de moeder van Emmanuel. Voor Emmanuel een rode auto en wat tekenspullen. Ondertussen zijn we gaan zoeken naar een winkel voor een cleaningtape voor de video. Helaas , aangekomen bij de winkel gingen ze sluiten ivm met gebed ! We zouden naar het huis van Asina gaan waar we een Keniaanse lunch zouden krijgen. Ik hoor het John nog zeggen : ” Ik mag hopen dat jullie goed ontbeten hebben “. Zonder cleaningstape en met een videocamera die het dus niet deed zijn we een matatu gaan zoeken. Mombasa telt 4 miljoen inwoners en ik moet zeggen, het was wel erg prettig dat John en Ineke bij ons waren, zij kennen de weg. Na een ritje van zo’n 15 minuten kwamen we bij het huis van Asina aan. Op afstand stond er iemand te zwaaien en Ingrid zwaait leuk terug zonder te weten wie het nu was. Het bleek Asina te zijn samen met de kleine Emmanuel die zo blij was en bij iedereen op de arm wilde.

Asina was even een gelukkig mens. Langs de krotten van Mombasa liepen we naar het huisje. Het waren allemaal kamertjes met een openbare keuken. Er wonen meer moeders met kinderen, en ook deze woning word gesponsord door het weeshuis. Bij aankomst was dan ook de eigenaar van het weeshuis aanwezig. De voordeur van Asina’s kamer bestond uit een gordijn. De kamer was ongeveer 3 bij 4, net zoals de slaapkamer met 3 bedden. Tot onze grote verbazing stond er zelfs een t.v. Asina had op deze speciale dag alles keurig netjes opgeruimd en gezellig gemaakt. De doos met boodschappen werd aan haar gegeven maar ze wilde deze pas open maken na de lunch die ze voor ons had bereid.