Het heeft even geduurd om een verslagje te schrijven van onze week in Kenya van 9 februari 2008 tot 17 februari 2008 te schrijven. Tja, je bent nog niet terug in Nederland of je word weer meegezogen in de waan van de dag. Druk, druk, druk, en alle verplichtingen roepen ! Op zo’n moment verlang ik naar Kenya.

Dit keer dus een verslag en geen reisverhaal. Voor ons was het nu dan ook geen vakantie, maar een moeten omdat we de zorgen en de onrust die bezit van ons had genomen niet langer meer volhielden. Ingrid kon er bijna niet meer van slapen, dus er zat voor ons niets anders meer op om naar Kenya te vertrekken zodat we ” ons ” land “en onze vrienden konden zien. We moesten ze een hart onder de riem steken en tevens onze eigen gemoedsrust terug vinden. Ondanks negatief reisadvies boekten we 2 dagen voor vertrek de tickets om zo 9 februari vanuit Dussledorf te kunnen vertrekken.

Om 15.00 uur zijn we die middag vanaf huis vertrokken, waarna we om 20.00 uur met LTU de lucht ingingen. Het vliegtuig was maar half vol, dus deze keer konden we al liggend onze ogen sluiten. De reis is nog nooit zo snel voorbij gevlogen, ha ha letterlijk en figuurlijk. Tegen 06.30 arriveerden we in Mombasa waar Peter van MICS-Tours ons stond op te wachten. Dit hadden we zo afgesproken omdat we door de omstandigheden waar Kenya zich in begaf voor het zekere hadden gekozen. Dus dit keer geen taxi’s of matatu’s maar de veilige weg van het ophalen door een bekende. Vreemd was het wel om uit een wel erg rustig vliegveld te vertrekken. Normaal wemeld het van de touristen. Tegen 10.00 uur arriveerden we bij hotel Neptune Paradise. Peter had ons op weg naar het hotel veel te vertellen. De nodige ellende, het sluiten van zijn bedrijf, het op de vlucht gaan met zijn gezin enz. Peter is een Kikuyu en dus in een moeilijke positie. Ons kan het niet schelen of ze luo, kikuyu, Masaai,of Kalenjin zijn. Het zijn voor ons Kenianen en allemaal gelijk. Aangekomen bij het hotel werd het er al niet veel beter op. Hotel Neptune bestaat uit 3 gedeeltes namelijk, Paradise, Village en Palm. Paradise was in zijn geheel gesloten. Village voor zo’n 80 % en Palm ook een groot gedeelte. Normaal herbergt het hotel zo’n 700 touristen, nu waren er zo’n 80.
Lege stranden, lege ligweide, wat een triest gezicht. In het gedeelte wat wel open was ging alles gewoon door, alles voor de tourist. Vooral mooi weer blijven spelen, maar daar kwamen ze met ons niet ver mee. We stelden de nodige vragen waardoor ze al snel doorhadden dat wij behoorlijk op de hoogte waren van zowel het geweld als de politieke crisis. Tja en toen kwamen snel de verhalen, en allemaal hetzelfde leed en dezelfde zorgen. Ontwrichte families, verloren familieleden, werkeloosheid en veel zorgen voor de toekomst.